Na temat tego gatunku cały czas trwa dyskusja czy jest rodzimym czy też nie. Co prawda odnaleziono jego szczątki z dawnych czasów na terenie polski, ale trudno to jednoznacznie stwierdzić. Pochodzi z terenów małej Azji. Do Polski sprowadzony prawdopodobnie ok. osiemnastego wieku, w celach hodowlanych. Pewne jest to, że dawniej był traktowany jako zwierze parkowe, ozdobne na bogatych dworach i w majątkach ziemskich. Jest nieco mniejszy od jelenia, osiąga masę do ok. 150 kg, ma nieco ciemniejszą barwę niż jeleń i czarną pręgę sięgającą od ogona (kwiatka) po kark. Charakterystyczna dla daniela jest też forma poroża – od dołu podobnie jak jeleń ma oczniaka i opieraka (nie wytwarza nadoczniaka) a w górnej części daniel przyjmuje formę łopat. Nie maja co prawda masy i wielkości jak łoś a również bywają okazałe. Nazewnictwo gwarowe części ciała podobnie jak w przypadku jelenia szlachetnego.
Daniel jednak w przeciwieństwie do swojego kuzyna jelenia prowadzi dość dzienny tryb życia, łatwo można go spotkać w ciągu dnia. Nie jest specjalnie płochliwy dlatego można go obserwować przez dłuższy czas. Obecnie w Polsce największe zagęszczenie daniela jest w zachodniej Polsce, częściowo na Śląsku i na Pomorzu .Okres godowy, zwany bekowiskiem przypada na miesiąc październik. Wtedy to oprócz gromadzenia się danieli w chmary i głośnego bekania możemy natrafić w lesie na dołki rujowe, wygrzebane badylami tzw. kołyski. Jest to forma zaznaczenia obecności na terytorium. Podczas bekowiska może dochodzic do walk. Śmiertelność podobnie jak u innych zwierzą oprócz przeżywalności, presji drapieżników dochodzi do kolizji drogowych. Bardzo lubi kasztany i owoce i co ciekawe daniel nie spałuje. Jednak lubi wędrować na pola w poszukiwaniu żeru, przez co podobnie jak inne zwierzęta o znacznej masie powoduje tratowanie.
Copyright @ 2010 Łowiectwo