Broń gwintowana, to bron kulowa. Specjalny gwint wytoczony w lufie tej broni pozwala nadać odpowiednią prędkość i ruch myśliwskiego naboju kulowego. Sztucery to najbardziej znany, pojedynczy (jednolufowy) przykład broni myśliwskiej o lufach gwintowanych. Bez lunety, przy tzw. otwartych przyrządach celowniczych – muszce i szczerbince, oddanie strzału jest możliwe na odległość do 100 m, przy założonej lunecie do 200 m. Jest to ważny warunek, ponieważ należy pamiętać, że trzeba myśleć jak i do czego się strzela, a jeśli już strzelać to wiedzieć należy, do czego. Broń gwintowana upowszechniła się wraz z rozwojem rzemiosła rusznikarskiego, napędzanego przez przemysł wojenny.
Szczególnie po pierwszej wojnie światowej stały się one po odpowiednim przerobieniu dość powszechne. Mogą być jednolufowe (pojedynki), dwulufowe o ułożeniu pionowym (tzw. bok ekspres) i ułożeniu poziomym, horyzontalnym - ekspres. Są też z większą ilością luf. Wielu myśliwych chwali sobie ten rodzaj broni za lekkość i łatwość noszenia. W magazynku, do którego możemy załadować maksymalnie sześć naboi możemy oddać sześć pojedynczych strzałów. Jest to łatwe ze względu na to, że w przypadku repetiera przeładowanie jest łatwiejsze niż w czasem zdarzającym się sztucerze łamanym. Rozmaita ilość kalibrów i pocisków o różnej mocy pozwala dobrać odpowiedni sprzęt, dostosowany do warunków łowiska i zwierzyny w nim bytującej. Jest to bardzo ważne przy wyborze pierwszej broni, aby wiedzieć, jakie są warunki łowiska, jaki stan zwierzyny, jaki sposób polowania jest nam wygodniejszy czy z zasiadki(np. ambony) czy z podchodu. Z broni o lufach gwintowanych możemy strzelać do zwierzyny grubej i drapieżników. Nie wolno strzelać z myśliwskiej broni gwintowanej do zajęcy i do ptactwa!
Copyright @ 2010 Łowiectwo