Jest to najstarsza grupa psów myśliwskich ,obok chartów. Dodatkowo najliczniej reprezentowana przez rasy, które miejscami różnią się wyglądem między sobą dość znacznie. Od początku jak powstały gończe, środowiskiem ich pracy był głownie las. To zwarzyło na tym że wszystkie rasy psów gończych mają wspaniały dolny wiatr, który wielokrotnie zastępuje im wzrok podczas pogoni za zwierzem w gęstym lesie. Ich cechą charakterystyczną a zarazem atutem, patrząc na rodzaj wykonywanej pracy, jest głoszenie (szczekanie) po tropie. Wprawny właściciel wie kiedy zwierz staję , a kiedy ucieka. Wprawne różnicowanie przez gończe ich głosu daję pewną wskazówkę o sytuacji jaka dzieje się w opolowywanym terenie. Można wczytać jaki gatunek on goni, czy głosi po samym tropie , czy zdaje się na sam wzrok. A może osaczył zwierza.
Oglądając dobrze wyszkolonego gończego w pracy jest samą przyjemnością. Ich mocna budowa pozwala na długą pogoń za gonionym zwierzem. Do głównych zadań tej grupy psów w Polskich warunkach terenowych, należy ruszenie zwierza, a następnie z mocnym szczekaniem tzw. Graniem ,wypędzić na linię myśliwych. Po wykonanym zadaniu powinny wrócić do podkładaczy psów znajdujących się wewnątrz opędzanego terenu. Do polowań z tymi psami nadają się jednak tereny o dużych obszarach leśnych obfitych w grubego zwierza. Tam wtedy gończy może wykazać się i pokazać wszystkie swoje atuty. Dawniej wielkie pędzone polowania były bardzo popularne, zwłaszcza w Europie Zachodniej. Obecnie takie polowania prowadzone są głównie na wyspach brytyjskich na lisa i na króliki i zające. W Polsce gończe stosowane są do polowań pędzonych oraz do polowań indywidualnych na grubego zwierza. Stosuje się je również z powodzeniem jako tropowce poszukujące postrzałków zwierzyny grubej. Z uwagi na dużą pracę jaką musi włożyć właściciel w wychowanie psa, rasy te nadają się przede wszystkim dla polujących ludzi.
Copyright @ 2010 Łowiectwo