Po skończonym polowaniu ubitą zwierzynę powinno się zwieść przystosowanymi do tego celu pojazdami, zwanymi karawanami. Wywóz zwierzyny powinien być skierowany jej głowami w stronę łowiska (żegnają knieje) . Następnie składa się ją na wcześniej wyznaczonym miejscu pokotu. Zwierzynę układa się na gałęziach z drzew iglastych, rzadziej z liściastych, trawy i trzciny. Zwierzyna musi być ułożona w swoistej hierarchii .Duże drapieżniki jak niedźwiedź, wilk i ryś mają swój własny rząd i ustawiane są na samym przedzie. W dalszej kolejności żubr ,łoś, jeleń, daniel (przy czym samce tych gatunków są wyżej w hierarchii niż samice), dzik, sarna, małe drapieżniki, zające, króliki, ptactwo. Na każdej zwierzynie powinien złożony być złom. Z tym że u samicy odłamaną częścią w stronę zadu , a u samców w stronę łba. Zwierzyna powinna być skierowana głowami w stronę myśliwych.
Dla każdej z grup zwierząt odgrywane są sygnały , które wyrażają cześć jaką składają im myśliwi. Jeśli na polowaniu brakuje sygnalisty myśliwi chwilą ciszy składają hołd strzelonej zwierzynie. Pokot jest tak zorganizowany iż od strony głów pozyskanej zwierzyny stoją myśliwi .Naprzeciwko znajduję się naganka, a po prawej stronie linii myśliwych znajduje się prowadzący polowanie. Po drugiej stronie stoi trębacz. Tradycją jest , aby na pokocie rozpalone były ogniska, nawet jeśli jest to środek dnia. Wracając do zwierzyny , kładzie się ją zawsze na prawym boku. Zwierzynę trofeową eksponuję się aby wykazać jej walory. Przy zwierzynie drobnej co dziesiątą pozyskaną sztukę wysuwa się do przodu. Po zakończeniu pokotu i ogłoszeniu wszelkich informacji związanych z wynikiem polowania prowadzący nakazuje grać ,,koniec polowania’’, a następnie ,,Darz bór’’. Obowiązuje zasada iż przy graniu sygnałów na pokocie każdy uczestnik polowania ma obowiązek ściągnięcia wierzchniego okrycia głowy. Zasada ta nie dotyczy trębacza.
Copyright @ 2010 Łowiectwo