Najmniejszy jeleniowaty. Wbrew powszechnej opinii to nie jest mały jelonek! Sarna to sarna a jeleń to jeleń i to trzeba pamiętać! W naszych warunkach sarna osiąga masę średnią do ok. 18 kg. Samca sarny nazywamy kozłem, samicę koza lub siutą a młody to koźlak. Poroże sarny nazywamy parostkami w zależności od ilości odnóg mamy szpicaki lub szydlarze, widłaki i szóstaki. Zdarzają się również przypadki ósmaków, ale są to wyjątki. Czasami możemy spotkać osobnika z dziwna naroślą na głowie. Co takiego nazywamy peruka a osobnika – perukarzem.
Takie coś powstaje przez uszkodzenie jąder. Nazewnictwo gwarowe podobne jest do daniela, z tym, że nogi takiej sarenki to cewki. Wszystkie z jeleniowatych maja świece (oczy), chrapy (nozdrza). Okres godowy zwany rują przypada na miesiąc lipiec. Jednak u tego gatunku występuje zjawisko tzw. Przedłużonej ciąży to znaczy, że właściwe zapłodnienie komórki następuje dopiero w grudniu, aby młode koźle przyszło na świat na przełomie maja i czerwca. Podobnie jak u innych jeleniowatych małe rodzi się bez zapach i często jest pozostawiane bez opieki. Jest to robione z zamysłem, żeby matka nie ściągnęła na siebie zapachu drapieżników. Takich samotnych młodych osobników nie należy dotykać ani przenosić, chcąc pomóc tylko zaszkodzimy! Śmiertelność podobnie jak u innych zwierzą oprócz przeżywalności, presji drapieżników dochodzi do kolizji drogowych a także podczas sianokosów, młode Gina podczas prac polowych. Sarna poprzez zgryzanie pędów, pączków szczytowych powoduje szkody w uprawach leśnych, również szkody powoduje w uprawach rolnych. Przez to, że jest mała jest dosyć sprytna. Jeśli usłyszymy w lesie coś podobnego do szczeknięcia psa, tyle, że pojedyncze możemy być pewni, że weszliśmy na teren jakiegoś kozła.
Copyright @ 2010 Łowiectwo