To chyba najbardziej znany i najczęściej spotykany w lesie, a ostatnio i poza nim osobnik. Jego masa sięga do ok.
150 kg, może i wyżej. Osobniki od najmłodszego w gwarze łowieckiej nazywamy: pasiaki (do ok. 6 mcy), warchlaki ( do 1 roku) przelatki ( w drugim roku) loszki i wycinki, odyńce, lochy. Stara locha nazywana jest samurą. Żyją w grupach skupiających po kilkanaście osobników najczęściej loch z warchlakami a także kilka przelatków, które nazywamy watachami. Nogi dzika to biegi, nos to tabakiera ryj to gwizd, z żuchwy wyrastają (kły) szable zaś z góry mamy fajki, uszy to słuchy. Ogon nazywamy chwostem. Charakterystyczna kłąb włosów na grzbiecie nazywamy chybem. Dzik jest krewnym świni domowej, przez co jego zachowań nie musimy zbytnio tłumaczyć. Żeruje w nocy i o świcie, choć o zmierzchu często już wychodzi na żer. Za dnia korzysta kąpieli błotnych, w tzw. babrzysku zaś po nocy odpoczywa w barłogach. Okres godowy dzika nazywamy huczka i rozpoczyna się już w listopadzie – grudniu. Jednak przy obecnych stanach pogody następuje to już wcześniej. Bardzo lubi miejsca, nie tyle trudno dostępne, co takie, które nie rzucają się w oczy np. trzcinowiska czy lasy o gęstym podszycie (niskich krzewach). Na jesień zadowala się opadłymi z drzewa żołędziami, czy zimującymi w ziemi owadami, jednak ten pokarm to nie wszystko. Lubią też zjadać kłącza pędów, ślimaki i inne drobniejsze rzeczy. Jednak poprzez przewracanie gleby i widoczne odwrócone płaty ziemi (tzw. buchtowiska) czyni wiele szkód, zarówno w odnowieniu naturalnym w lesie jak i przede wszystkim na uprawach rolnych. Jest to bardzo poważna sprawa zarówno dla rolników, ponieważ bardzo duża ich ilość w Polsce czyni poważne szkody w uprawach, które przylegają do lasu. W ostatnim czasie myśliwi i leśnicy mają dużo pracy w związku z ich nadmiernym zagęszczeniem w łowisku i w miarę możliwości starają się redukować liczbę ich osobników.
Copyright @ 2010 Łowiectwo