Nasz obecnie największy z jeleniowatych. Tak samo tajemniczy jak tereny, na których występuje – bagna i mokradła. Jego masa sięga ok. trzystu kilogramów. Największe jego występowanie w Polsce notuje się w północno-wschodniej Polsce.
Największym centrum występowania są bagna biebrzańskie. Łowiectwo ma swój własny język, którym myśliwi się posługują. Jest to ważny element tradycji. Samiec łosia to byk, wytwarza poroże w formie łopat lub badyli. Ale znany jest nazwa rosochy. Samica to łosza albo klempa. Młody łoś to łoszak albo cielak. Gatunek ten w swoim charakterystycznym wyglądzie posiada brodę zwisającą pod pyskiem a biała sierść na nogach to tzw. skarpety. Okres godowy zwany bukowiskiem przypada na przełom sierpnia i września. Wtedy to byki charakterystycznie stękają, może dochodzić również do walk. Podczas nich często się zdarza, że następuje uszkodzenie poroża, a także poranienie zwierza, w wyniku czego zdarzają się padłe sztuki w wyniku walki. Istotnym elementem śmiertelności są również wypadki samochodowe, powodowane często przez nadmierna prędkość kierowcy i nie uwagę. Klempa cieli się na przełomie maja i czerwca, zazwyczaj rodzi jedno ciele. Aktualnie w Polsce trwa tzw. moratorium dla łosia, w związku, z czym jest on wpisany na listę zwierząt łownych, lecz objętych całoroczną ochroną. Zostało ono wprowadzone w związku z ponownym spadkiem liczebności łosia pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Łoś żywi się pędami, ziołami. Jednak musimy zwrócić uwagę na to, że to ogromne zwierze czyni poważne szkody w uprawach leśnych poprzez zgniatanie młodych sadzonek, obłamywanie i zgryzanie pędów głównych. Co prawda w związku z jego stosunkowo niską w porównaniu do jelenia liczebnością stwierdzono niewielkie straty w uprawach rolnych.
Copyright @ 2010 Łowiectwo