Początkowo zaczęło się od tego, że człowiek wykorzystywał wszystko co mógł złapać w ręke i i skutecznie zadać cios. Dawniej do polowań używano przyrządów wykonanych z drewna w postaci włóczni a także maczug, choć zdarzały się również kamienne. Następnie znajdowały się też ciosane na kształt noży kamienie. Wykorzystywane były tu również pozyskane ze zwierząt kości, rogi i poroża. Chodziło przede wszystkim o uśmiercenie zwierzyny lub zranienie do tego stopnia, żeby padła po jakimś czasie.
Dobijano kamieniami w celu ostatecznego uśmiercenia zwierzyny. W późniejszym czasie człowiek udoskonalił się, wykorzystują umiejętność obróbki żelaza, i stworzył noże, włócznie zakończone grotem, łuki i kuszę. Broń która dawała przewagę zaskoczenia, strzału z odległości. Nie bał się tamtejszy myśliwy że zwierz może go zaatakować. To pozwoliło znacznie ułatwić sprawę polowań, ponieważ nie był konieczny jak to było pierwotnie bezpośredni kontakt ze zwierzęciem, ale dzięki łukowi lub kuszy następowało zranienie zwierzyny a dobicie ostrym narzędziem. Kolejną ewolucją w łowiectwie był proch i broń prochowa. Broń biała pozostała jako element tradycji i do patroszenia zwierzęcia w postaci kordelasa lub noża. Dzięki broni palnej łowiectwo całkowicie odmieniło się, broń, pewna kula, która była posyłana z dalszych odległości niż łuk. W tym też okresie powstały różne rodzaje broni, a fach rusznikarski rozwijał się. Zbrojne zakłady i fabryki broni, w czasie zawieruch wojennych przezywały złoty okres i w tamtym okresie wypuszczały na rynek ogromne ilości różnych modeli broni. Zwierz nie cierpiał, nie trzeba było też dobijać. Zmniejszyły się przypadki zbędnych poranień zwierzyny i kaleczenia jej. Kolejne innowacje, unowocześnianie technik broni dały ogromne podwaliny pod etykę łowiecką oraz w następnych latach pod regulamin polowań
Copyright @ 2010 Łowiectwo