Dzielą się na dwie zasadnicze grupy.
Są nimi wyżły kontynentalne i wyżły niekontynentalne, zwane anglikami. Legawce są dość zróżnicowaną grupą psów wystawiających o zróżnicowanym poziomie zdolności pracy w różnych warunkach. Od wyspecjalizowanych ras stosowanych do dokładnego przeczesywania terenu polnego np. pointer do wszechstronnych psów pracujących w różnych środowiskach, od wody po las . Taką rasą jest np. niemiecki wyżeł szorstkowłosy. Wrodzoną zdolnością psów legawych jest stójka, która polega na nieruchomieniu po zwietrzeniu znajdującej się niedaleko zwierzyny. Pies również swoja postacią doskonale wskazuje gdzie ta zdobycz się znajduje. Polujący ma czas na podejście bliżej i spokojnie przygotować się do strzału. Psy legawe mają też w większości przypadków wrodzoną zdolność do aportowania. Rasy z tej grupy cechuje silna budowa ciała. Uszy mają opadnięte. Klatka piersiowa mocno zaznaczona , wyraźnie głęboka, brzuch podkasany. U wyżłów niemieckich ogon zwykle kopiowany. Psy pracujące zarówno górnym jak i dolnym wiatrem. Wyjątek stanowi pointer, specjalista od suchego pola, doskonale pracujący górnym wiatrem. Ponieważ hodowla psów wystawiających w wielu krajach polega na przygotowywaniu ich do udziału w polowaniach, a od samych psów wymaga się zdania egzaminu po strzale, muszą one udowodnić swoje predyspozycje i zbudowane na nich umiejętności podczas różnych konkursów. Rozpoczynają się one sprawdzianem reakcji psów na strzał. Psy reagujące wyraźnie lękliwie nie są dopuszczane do dalszych konkurencji. Podczas prób ocenia się głównie cechy wrodzone psa, a przede wszystkim: wystawianie zwierzyny w polu, skłonność do pracy w wodzie, szybkość chodów, posłuszeństwo i pasję z jaką wykonują zadania. W przypadku psów myśliwskich hodowanych w Niemczech ukoronowaniem wszystkich egzaminów sprawnościowych jest związkowy egzamin na psa użytkowego.
Copyright @ 2010 Łowiectwo