Do grupy tej zaliczamy rasy psów małych, których niewielkie rozmiary , a wrodzona ciętość i odwaga pozwolą na pracę w podziemnych kryjówkach średnich drapieżników (lis, borsuk, jenot) oraz dzikich królików. Ich zadaniem jest odnalezienie zwierzęcia w jego norze, atakowanie go, oszczekiwanie i w końcu zagonienie przed strzelbę myśliwską. Wszystkie norowce mają jedną cechę wspólną – obwód ich klatki piersiowej musi być na tyle mały, żeby pies bez problemów mógł wcisnąć się do nory i obrócić w niej. Do tej grupy zaliczyć można teriery i jamniki. Spośród bardziej znanych ras z pośród tej grupy można wyróżnić nastepujące: jagdteriery, foxteriery, teriery walijskie, czy jack russel teriery., jamniki standardowe i miniaturowe krótko- , długo i szorstkowłose oraz tzw. Jamniki królicze, najmniejsze spośród wszystkich. Te ostatnie stosowane są do wypłaszania dzikich królików. Od psów z tej grupy wymaga się wielkiej samodzielności i indywidualności przede wszystkim przy przecieraniu nor.
Nieodzowna jest również ciętość, odwaga i wytrzymałość. Dobry norowiec powinien silnie wykorzystać swoje mocne strony w stosunku do osaczonego w norze drapieżnika i spowodować wypędzenie go z kryjówki. Polujący norowiec powinien zostać pozbawiony obroży , aby uniemożliwić mu zaczepienie się o jakiś korzeń w norze. Zasadą jest że do jednej nory nie wpuszcza się dwóch psów, zwłaszcza jeśli jest to nora ze ślepym zaułkiem, gdzie nie ma szans na osaczenie drapieżnika. Przebywające w jednym korytarzu norowce będą sobie tylko przeszkadzać. Nawet może dojść do walki między nimi spowodowanej kótnią o łup. Przy polowaniach przy norach , trzeba być zawsze czujny, ze względu na niebezpieczeństwo zasypania przez drapieżnika naszego psa. Uwięzionemu czworonogowi trzeba pójść z odsieczą. Trzeba mieć na uwadze ,że walka z borsukiem ,czy lisem nie należy do najłatwiejszych. Ważna jest wtedy interwencja jeśli nasz pies długo nie wychodzi z nory i nie daje znaku życia.
Copyright @ 2010 Łowiectwo